Aanleiding voor het onderzoek zijn de toenemende natuurbrandrisico’s in Nederland. Door klimaatverandering, langere droge periodes en intensief ruimtegebruik neemt de kans op natuurbranden met maatschappelijke impact toe. De recente natuurbranden in Nederland onderstrepen de urgentie van meer kennis over deze overgangszones.
In het onderzoek is eerst gekeken naar een Nederlandse definitie en methode om deze gebieden in kaart te brengen. Internationaal wordt hiervoor de term Wildland-Urban Interface (WUI) gebruikt. Samen met 35 experts uit veiligheidsregio’s, terreinbeheer, overheid en kennisinstellingen heeft het NIPV gewerkt aan een Nederlandse invulling hiervan.
Daaruit is de term vegetatie-bebouwingsovergangszone (VBO) ontstaan. Volgens de onderzoekers sluit die beter aan bij de Nederlandse situatie, waarin natuur, infrastructuur, recreatie en bebouwing sterk met elkaar verweven zijn.
De onderzoekers kijken onder meer naar vegetatiegebieden vanaf één hectare, met een bufferzone van 200 meter rondom deze gebieden. Met behulp van internationale kaartmethodieken worden momenteel de locaties van deze overgangszones in Nederland in beeld gebracht.
Deze kennis helpt bij risicobeoordelingen, operationele voorbereiding en ruimtelijke keuzes. Niet alleen voor de brandweer, maar ook voor gemeenten, provincies, terreinbeheerders en bewoners.
Het onderzoek bevindt zich nog in ontwikkeling. In een volgende fase wil het NIPV onderzoeken welke maatregelen en richtlijnen passend zijn voor deze overgangszones, met als doel de impact van natuurbranden op mens, gebouw en natuur zo klein mogelijk te houden.
Meer informatie lees je in het volledige artikel op nipv.nl.
