Het eerste woordje dat Marnix als kind kon zeggen, was ‘brandweerman’. En dat heeft hem nooit meer losgelaten. Inmiddels werkt hij op de meldkamer, al startte het daar niet voor hem. Toen Marnix vers van school kwam, was hij te jong voor de brandweer, maar oud genoeg om als beroepsbrandweer bij defensie aan de slag te gaan. Tegelijkertijd werd hij vrijwilliger, in de loop der jaren op verschillende posten.

“Toen ik op de post Culemborg kwam, wist ik niets van STH. Al zijn we vanuit onze post sterk vertegenwoordigd in het team.” Collega’s vertelden over de bijzondere casussen die ze tegenkwamen en het werk greep Marnix. “Het is zo afwijkend van wat je normaal regulier tegenkomt. Ik ben al 23 jaar bij de brandweer, en het is niet vaak gebeurd dat ik een slachtoffer kon redden.”
Is het STH-team ook iets voor jou? Lees meer over de selectieprocedure of solliciteer direct.
Als STH’er gaan er lange periodes voorbij zonder inzet. Toch vraagt het wel veel van je: om vakbekwaam te blijven, moet je regelmatig oefenen. “Als er maar één inzet is waarbij je zó’n verschil kan maken als bij Tarwekamp, is het alle moeite waard”, vindt Marnix. Hij was direct betrokken bij de redding van een slachtoffer, elf uur en drie kwartier na de instorting.
Hoeveel indruk het maakte, wordt duidelijk als hij zijn mouw opstroopt. Op zijn schouder en bovenarm prijkt een tattoo die de redding weergeven. Een combinatie van verschillende foto’s die op dat moment gemaakt zijn, en een klok die stilstaat op het tijdstip waarop de vrouw is gevonden. “Dat je op deze manier een leven kunt redden… Het is zo’n belangrijk deel geworden van mijn brandweercarrière. Dit is de reden waarom ik brandweerman ben geworden.”

Gedurende de eerste twaalf uur na de instorting zijn drie reddingsteams ingezet. Allemaal hebben ze slachtoffers geborgen. Het team van Marnix stond op het punt om te worden afgelost. Tot ze een hand uit het puin zagen steken. “De kraan pakte telkens een stukje uit de berg met puin, dat wij moesten uitzoeken. We hadden die dag al zoveel ellende gezien, dus het was steeds opladen tot het moment dat we weer gingen zoeken. Dat deden we inmiddels met een zaklamp, omdat het donker was geworden. En toen scheen het licht op haar hand.” De situatie werd zo snel mogelijk veilig gemaakt voor de redding. “In een split second dacht ik: we gaan gewoon die puinhoop in. Dit is waar je het voor doet.”
Hoewel de pieper ’s ochtends vroeg ging, was de dag nog niet voorbij toen het team ’s avonds weer op de kazerne aankwam. “Het is ontzettend belangrijk om allemaal hetzelfde beeld te hebben als je naar huis gaat. Het traject aan nazorg dat we hebben gehad, was fantastisch georganiseerd. Ook na de inzet hebben we met grote regelmaat met elkaar nabesproken.”

“De afgelopen jaren zijn we van een groep mensen met interesse in bijzondere hulpverlening een echt team geworden.” Volgens Marnix komt dat deels door de inzetten, maar belangrijker nog: door de grote hoeveelheid oefeningen en de gezelligheid na afloop. Want uitrukken zijn er niet zoveel voor het STH-team. “Je moet het echt leuk vinden om te oefenen. Ik kijk zelf altijd uit naar de oefeningen. Ook als het maar een oefendag is, geeft het me een voldaan gevoel.”
Is het STH-team ook iets voor jou? Lees meer over de selectieprocedure of solliciteer direct.